ندای درون

گاهی اوقات زندگی خودم رو تو خیالم می‌سازم و فکر می‌کنم، انگار در اوج و بهترین لحظات خودم هستم، با آدمی که دوست دارم زندگی می‌کنم، زندگی خودم رو دارم و کارم و مجموعه فعالیت‌هام به شکل ایده‌آلی در حال جریان و انجام هستند. در زندگی فلسفه‌هایی در جریان هست که ممکنه اوج حماقت و گاهی اوج ذکاوت ناشناخته باشن که نشات گرفته از وجود، محیط زندگی و نزدیک‌ترن افراد به ما باشن.

نسیم؛ حرکتی به درون

خیالی در بین بیشتر انسان‌ها وجود داره که پول و داشتن بهترین موقعیت‌ها می‌تونه زندگی رو به بهترین شکلی که هست، آدم رو به موفقیت برسونه که انتظارش رو داشته. این موفقیت برای هر کسی می‌تونه به شکلی باشه که حتی برای ما یا فرد دیگری خنده‌دار، ناراحت کننده یا حتی ناخوشایند باشه. مثلا ترک مواد مخدر، ورزش، تحصیل، کسب درآمد و … ولی در این میان چیزی که مهمه مقایسه نکردن زندگی و موفقیت‌ها خودمون با دیگران هست چون چاله چوله‌های زندگی هر فردی و مسیر زندگی با هم فرق داره و هیچ قرصی برای موفقیت برای افراد نمیشه تجویز کرد.

خون؛ جریان تغییر

عشق تنها جریانی هست که میشه براش رویا ساخت با ریشه رشد کرد با نسیم خو گرفت و با رگ‌ها جنگید، گاهی واقعی و گاهی فقط خیال. در زندگی میشه همیشه عاشق بود و برای عشق ورزیدن جنگید و حتی ضرر و یا سودی زیادی کرد. در همه نوع عشق ورزیدن همیشه احساسات و حتی منطق به شدت در تکاپو هستن برای رسیدن به عشق حقیقی و مکان و زمانی برای رسیدن به حقیقت درون عشق.

نور؛ جنس حقیقت

سکوت زیبا‌ترین کلمه و دردناک‌ترین حرکت در مسیری هست که قصد رسیدن بهش رو داریم. سکوت در مسیر عشق ورزیدن گاهی شبیه باریکه‌ نور در عمق تاریکی در وجود انسان هست که نه قدرت بیان هست و نه قدرت به نمایش گذاشتن.

سنگ؛ ثابت ولی شکننده

صبر تنها چیزی هست که باعث میشه همه موارد گفته شده به سرانجام خودش برسه. صبر برای شنونده‌ای که در مسیر نبوده احمقانه و گاهی بی‌فایده هست، صبری که با نسیم‌ها شروع شده، خون‌هایی رو به جریان انداخته تا نوری از حقیقت آشکار شه ولی در عین حال حقیقت برای هر فرد دروغی هست که انتظار شنیده شدنش رو داره و نه حقیقتی که با صبر کردن به اون خواهد رسید.

گاهی اوقات نیازی به فکر نیست فقط باید تجربه کرد. برای رسیدن به اهداف نهایت مسیر رو ببینیم یا حتی تصور کنیم، برای رسیدن به هدف و حقیقتی که معلوم نیست انتهای اون مسیر، فکر به مسیر و بازگشت هست یا خوشحالی طی کردن مسیر.

فرق زیادی در رسیدن به هدف با سبک زندگی صوفی و صوفی‌منش با رسیدن به هدف با تجربه‌ کردن و نبریدن از دنیا و واقعیت‌های نهفته در اون هست. انتخاب زمانی درست هست که حتی لحظه‌ای فکر دوباره ساختن برای ما نباشه.

این مطلب خالی از ایراد نیست، ممنون از اینکه بهم اطلاع می‌دید :)